بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم

باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

از ماست که بر ماست

روزی زسر سنگ عقابی بهوا خواست

واندر طلب طعمه پر و بال بیاراست

بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت

امروز همه روی زمین زیر پر ماست

بر اوج فلک چون بپرم از نظر تیز

می بینم اگر ذره ای اندر ته دریاست

گر بر سر خاشاک یکی پشه بجنبد

جنبیدن آن پشه عیان در نظر ماست

بسیار منی کرد و ز تقدیر نترسید

بنگر که از این چرخ جفا پیشه چه برخاست

ناگه ز کمینگاه یکی سخت کمانی

تیری ز قضا و قدر انداخت بر او راست

بر بال عقاب آمد آن تیر جگردوز

وز اب مر او را بسوی خاک فرو کاست

بر خاک بیفتاد و بغلتید چو ماهی

وانگاه پر خویش گشاد از چپ و از راست

گفتا عجبست اینکه ز چوبست و زآهن

این تیزی و تندی و پریدنش کجاخاست

چون نیک نگه کرد و پر خویش در او دید

گفتا ز که نالیم که از ماست که برماست

شعر از ناصر خسرو قبادیانی